Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

ΕΝΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ..ΚΑΦΕΣ..

''ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟ Ο ΛΟΥΚΑΣ''

Μόλις 80 χρόνια πέρασαν από τότε που για πρώτη φορά το λεπτό άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ πλημμύρισε μια γωνία, στη συμβολή των οδών Ελ.Βενιζέλου και Ηρακλείου στην Νέα Ιωνία, που τότε ήταν χωματόδρομος. Στο πέρασμα του χρόνου πολλά άλλαξαν… Ο μικρός προσφυγικός οικισμός έγινε μια σύγχρονη πόλη. Όμως κάποια άλλα μένουν ακριβώς ίδια… μια ιστορία ζωντανή που συνεχίζεται…
Στην ίδια ακριβώς γωνιά εξακολουθεί να παραμένει ΄το καφεκοπτείο του Λουκά΄ και να καβουρντίζει καφέ πάντα πρώτης ποιότητας προσφέροντας εξαιρετικές ποικιλίες όλων των ειδών του καφέ. Ανακαινισμένο αλλά και με σεβασμό στην παράδοση είναι πάντα πρόθυμο να μας μυήσει στα μυστικά του καφέ…



video
Καφές: μια ιστορία που χάνεται στην άκρη του μύθου : Μια φορά και έναν καιρό, ένας βοσκός από την Αιθιοπία είδε ξαφνιασμένος τις κατσίκες του να χοροπηδάνε, κάθε φορά που έτρωγαν τους κόκκινους καρπούς από ένα άγνωστο δέντρο της περιοχής του. Πήρε λοιπόν μερικούς μαζί του και πήγε να τους δείξει στον αβά του χωριού του. Αυτός φοβούμενος μήπως ήταν έργο σατανά, τους πέταξε στην φωτιά. Αμέσως όλoς ο χώρος πλημμύρισε με το άρωμα του καβουρντισμένου καφέ. Για τον αβά, αυτό ήταν θεϊκό σημάδι. Μάζεψε τους σπόρους, τους έβαλε μέσα σε μια κούπα με νερό και έτσι, έφτιαξε το πρώτο ρόφημα καφέ. Σήμερα ο καφές είναι το πιο αγαπημένο ρόφημα σ’όλο τον κόσμο χάρη στις τονωτικές του ιδιότητες.

ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΟΚΚΟΙ ΚΑΦΕ

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΓΑΖΙΟΥ ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΦΡΕΣΚΟΚΟΜΜΕΝΟΣ ΚΑΦΕΣ
ΕΤΟΙΜΟΣ ΦΡΕΣΚΟΣ ΚΑΦΕΣ


ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΚΟΠΗΣ ΚΑΦΕ
ΤΟ ΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΚΟΚΩΝ
ΚΑΦΕΣ





ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΟΠΟΥ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ Ο ΚΑΦΕΣ



Read more »

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

ΕΜΠ-ΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ

Οδός Τοσίτσας… Μια νεαρή κοπέλα, είναι δεν είναι 20 χρονών, κατεβαίνει από το λεωφορείο. Παρατηρεί γύρω της τα άτομα ,παντού ισχνά πρόσωπα και ταλαιπωρημένα κορμιά που με τα βίας προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Το πρόσωπό της φαίνεται λυπημένο και συνάμα τρομαγμένο. Προσπερνάει μερικούς τοξικομανείς που είναι ξαπλωμένοι κάτω και σπρώχνει κάποιους που προσπαθούν να την πλησιάσουν για να της ζητήσουν χρήματα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους. Το βήμα της γίνεται όλο και ταχύτερο. Με όση ψυχραιμία της έχει απομείνει περνάει χωρίς δεύτερη σκέψη το κόκκινο φανάρι και χάνεται στο ανώνυμο πλήθος.
Ο ειδυλλιακός πεζόδρομος της Τοσίτσας με τα δέντρα και το πάρκο πρασίνου, έχει εδώ και καιρό μετατραπεί σε στέκι τοξικομανών και εμπόρων ναρκωτικών που δεν διστάζουν ακόμη και τη μέρα να επιδίδονται σε κάθε είδους άθλιες πράξεις αλλά και να κάνουν χρήση ουσιών, μπροστά στα μάτια των περαστικών. Τα παγκάκια έχουν γίνει πλέον το μόνιμο κρεβάτι τους, ενώ η αποπνικτική μυρωδιά από τις ακαθαρσίες τους, κάνει τον χώρο ιδιαίτερα απροσπέλαστο για τους περαστικούς. Από τη μια πλευρά η πτέρυγα του Αρχαιολογικού Μουσείου και από την άλλη το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Τουρίστες και φοιτητές καθημερινά ΄΄καταστρώνουν σχέδια’΄΄ προκειμένου να μπορέσουν να περάσουν από τον πεζόδρομο χωρίς να τους επιτεθεί κανείς.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι τοξικομανείς κάνουν την ανάγκη τους στους θάμνους ακόμη και στα παράθυρα του υπογείου του Πολυτεχνείου, ενώ οι σύριγγες είναι το ποιο σύνηθες αντικείμενο- μέσα στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου- που μπορεί να παρατηρήσει κανείς περνώντας από την περιοχή. «Φοβάσαι να περάσεις όλες τις ώρες της ημέρας. Αν είσαι δε στη στάση και περιμένεις το τρόλεϊ τρέμεις μη γίνει κάποια φασαρία και σου έρθει καμιά αδέσποτη» αναφέρει μια κοπέλα. Όταν πέφτει το σκοτάδι τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα και περισσότερο για τους φύλακες του Μουσείου. Δεν είναι λίγες φορές που φύλακες έχουν έρθει σε σύγκρουση με τοξικομανείς οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο στους απόμερους χώρους του μουσείου. Θα φανταζόταν κανείς ότι το γεγονός της ύπαρξης του μουσείου και των τουριστών-φοιτητών που περνάνε από εκεί, θα κινητοποιούσε κάποιον αρμόδιο. Ακόμή όμως και μετά τον θάνατο της Ηούς Ζερβουδάκη-γνωστής αρχαιολόγου-, η οποία παρασύρθηκε από διερχόμενο δίκυκλο ενός τοξικομανή, δεν φαίνεται να άλλαξε την κατάσταση.
video
Στον παρακμιακό δρόμο της Πατησίων έρχεται πλέον να προστεθεί μια ακόμη άσχημη πλευρά, αυτής των τοξικομανών που μετακόμισαν από τα Εξάρχεια στην Τοσίτσα. Το άγαλμα στην μέση του πεζόδρομου μαρτυρά αυτήν την εικόνα. Με την πλάτη γυρισμένο στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο και το βλέμμα της εξαθλίωσης, μοιάζει σα να μη θέλει να γυρίσει το κεφάλι του για να δει την θλιβερή κατάσταση που επικρατεί γύρω του.
Ο αριθμός των τοξικομανών- εμπόρων που περιφέρονται στην περιοχή αυξάνεται συνεχώς και μέσα σε αυτούς έχουν προστεθεί και πολλοί αλλοδαποί. Η χρήση των ουσιών πολλές φορές τα βράδια γίνεται και μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου.
Αρκετά χρόνια μετά η ιστορία επαναλαμβάνεται…Άθώα άτομα εξακολουθούν ακόμη να πεθαίνουν μπροστά από αυτήν την μαρτυρική πύλη.



Read more »

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Γιώργος Κολιόπουλος: O entrepreneur που είδε το ελληνικό λάδι ως «υγρό χρυσό»

Εξήγαγε το ελληνικό λάδι από το Χονγκ Κονγκ ως τα Harrods ενώ ο ΓΑΠ τον λάτρεψε.

Για να λανσάρω το «λ» το 2007, έστειλα 80 χειροποίητες κασετίνες με κούριερ σε trendsetters και δημοσιογράφους γκουρμέ. Στην Ντονατέλα Βερσάτσε, στον Ιαν Σράγκερ, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του Studio 54 και δημιουργός του πρώτου boutique hotel μαζί με τον Φίλιπ Σταρκ, στους «Los Angeles Times» και στους «New York Times». Οχι απαραίτητα για να τους κάνω πελάτες, αλλά για να διαδοθεί το «λ» μέσω του word of mouth.

Οι πρωτιές του «λ» είναι πολλές. Είναι το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο αναγράφεται η ultra premium κατηγορία του, το πρώτο επίσης με συσκευασία λευκών αποχρώσεων σε αντίθεση με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα. Είναι το πρώτο σε τόσο ακριβή συσκευασία δώρου παγκοσμίως (€ 150 ή $ 180), αλλιώς € 41 το μπουκάλι (500 ml). Το «λ» αναβαθμίζει εξίμισι φορές την προστιθέμενη εξαγώγιμη αξία του ελληνικού ελαιόλαδου στο εξωτερικό.

Αυτό που συνηθίζω να λέω είναι ότι το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά από βιβλία. Είναι καρπός εγκεφαλικής σκέψης. Με βοήθησαν τα διαβάσματά μου. Κυρίως ο Πίντσον. Είναι σαν να ανατρέπει όλο το Σύμπαν, να πριονίζει το στάτους κβο. Βασικότατη επιρροή μου θεωρώ τον Στέλιο Ράμφο, ο οποίος στα βιβλία του ασχολείται με το τι φταίει στον ελληνικό ψυχισμό και δεν μπορεί να προαχθεί. «Ο καημός του ενός» με εκφράζει απόλυτα. Και βεβαίως ο αρχιτέκτονας Ζενέτος, γιατί πιστεύω ότι οι πρωτοπόροι στην Ελλάδα πάντα αισθάνονταν μια μοναξιά. Την έχω βιώσει. Από οικονομικής απόψεως, αλλά και επειδή δεν με καταλάβαινε κανείς.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ελλάδας δεν ενισχύει την επιχειρηματικότητα. Δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις και αντί τουλάχιστον να πουν «προχώρα», μόνο σε αποθαρρύνουν. Κατέληξα ότι έπρεπε να κάνω τη δική μου υπέρβαση. Είπα: «Ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως μου τον έχουν μάθει στην Ελλάδα, όπου όλα είναι ένα ακίνητο σύμπαν. Στον κόσμο μπορεί να υπάρχει ρευστότητα». Επρεπε όμως πρώτα να φτιάξω τον εαυτό μου. Να φτάσω στο «μηδέν». Αποκαθήλωσα πλήρως την Ελλάδα και είπα: «Δεν αξίζουμε τίποτε». Αυτό είναι και το μυστικό για την αυτογνωσία του Νεοέλληνα. Πρέπει να δεις τον εαυτό σου ως μηδενικό για να ξαναβρείς το ένα σου, να δημιουργήσεις. Είτε είσαι επιχειρηματίας είτε δάσκαλος.

Ηθελα να κάνω κάτι αποκλειστικό επειδή μου αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα. Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το αντικείμενο που τον εκφράζει. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Οσο πιο απόμακρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέλουμε. Πολλοί θα αντιμάχονταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την αναγνωρίζουν στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και οι ίδιοι.

Εκανα το πρώτο πολυτελές αγαθό από ελληνικά χέρια. Είμαστε χρόνια καταναλωτές πολυτελών αγαθών, αλλά δεν ξέρουμε τον τρόπο για να τα δημιουργήσουμε εμείς. Εφερα το premiumization που εφαρμόζεται χρόνια στα ποτά, στο λάδι. Η κατηγορία ultra premium δεν υπήρχε, αλλά αποφάσισα να το πω εγώ έτσι επειδή έτσι μου αρέσει. Είναι το πρώτο λάδι που χρησιμοποίησε αυτήν την ιδέα μάρκετινγκ.

Δεν έχω φύγει ποτέ στο εξωτερικό, δεν έχω μείνει ποτέ έξω και αυτό είναι ένα ενδιαφέρον case study. Ολα έγιναν μέσα από το λάπτοπ, διότι έχω το ταλέντο να ανακαλύπτω τη χρήσιμη γνώση κάτω από στρώματα άχρηστων πληροφοριών. Είναι εφικτό να ζεις σε μια χώρα και να κάνεις καριέρα σε άλλη. Οπως ο Ζενέτος, αλλά και ο Μορικόνε, ο οποίος έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ όντας στη Ρώμη. Μένω στην Ελλάδα γιατί αγαπώ τη χώρα μου. Στην ουσία της, όχι όπως είναι. Στην Ελλάδα υπάρχει και η εμφυλιακή διάσταση. Μετά την αναφορά του Πρωθυπουργού διακόπηκε η συνεργασία μου με την Κριτσά στην Κρήτη.

Πλούσιος δεν έγινα, αλλά συνεχίζω, αυτή είναι η τρέλα μου. Το ότι κατάφερα και άλλους να παθιαστούν με το προϊόν μου, σημαίνει ότι πέτυχα. Η Speiron δεν είναι εταιρεία των τζίρων. Τη φαντάζομαι μικρή και ταγμένη, α λα Rolls-Royce. Εχω κάνει κάτι μοναδικό σε παγκόσμια κλίμακα, και αυτό ήθελα. Το επόμενο προϊόν θα είναι τρόφιμο ή ποτό και θα εντυπωσιάσει εξίσου. Δεν μπορώ να σας πω τι θα είναι. Μόνο ότι μάλλον θα προκαλέσω μεγάλο πρόβλημα σε έναν φιλικό λαό. Μόλις λανσάρισα το πρώτο υπογεγραμμένο ελαιόλαδο στον κόσμο. Μπορείς να το παραγγείλεις με την υπογραφή σου πάνω ως μεταξοτυπία, είναι limited production, αριθμημένο μπουκάλι, και περικλείεται σε χειροποίητη κασετίνα από λευκό λακαρισμένο μασίφ ξύλο, με δύο πλακέτες λευκόχρυσου. Η τιμή του, 11.000 ευρώ.

Η συμβουλή μου σε κάθε επίδοξο επιχειρηματία ή δημιουργό είναι να μην ακούει το «γύρω γύρω». Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι σε αυτό που βλέπουμε γύρω μας, στο τώρα. Εγώ φροντίζω να προσφέρω προϊόντα που αγαπάω πρώτα εγώ, για να τα χαίρονται μετά οι υπόλοιποι. Το μυστικό είναι η σπανιότητα και η μικρή παραγωγή. Αλλά και η προστιθέμενη αξία, που σημαίνει αυτοπεποίθηση, όραμα. Στην Ελλάδα, στα προϊόντα της, αλλά πρωτίστως στον εαυτό μας. Αν διοχετεύαμε ελάχιστο από το πάθος με το οποίο διαδηλώνουμε στην αμερικανική πρεσβεία σε ένα όραμα, θα ανορθώναμε την οικονομία. Να βρεθούν επιχειρηματίες και να τυποποιήσουν προϊόντα που θα κατακτήσουν την Αμερική ειρηνικά.

video
Read more »

"Ενός κακού...media έπονται..."